Ibrahim A. Anli

Modern Turkey is an exceptional case as it was allowed to maintain a massive armed force despite having lost a World War. The explanation to this special treatment lays in a consensus between the country's early elites and their Western counterparts. While Turkish elites guaranteed a secure southern flank to the Western club, the latter agreed to provide vital defense infrastructure as well as financial aid and to limit its democratic expectations to the minimum level. Hence, Turkish Armed Forces was able to interrupt democratic procedures at home as long as it remained loyal to certain international security engagements with the West. At the international level, the deal worked well for both sides. The young republic's early alignment with the West and the ensuing NATO membership bestowed Turkey a whole 20th century without a major war. This was a true gift given decades of Soviet threat in Turkey's north as well as highly vengeful and unpredictable Baathist regimes ...

24 Haziran seçimleri ile birlikte Türkiye'de mevcut olan tek adam düzeni şifresiz yayına geçmiş oldu. Bu basit bir olay değil. Tipik bir Ortadoğu diktatörlüğü hikayesi değil izlediğimiz. Zira Ortadoğu'nun tek adamları ya kralları devirerek veya kendilerinden önceki diktatörlerden görevi devralarak başa geçtiler. Yani altyapı büyük ölçüde hazırdı. Türkiye ise AB'nin kapısının eşiğinden bu noktaya geldi. Dolayısıyla yıkımın vebali tek bir kitleye çıkarılamayacak kadar büyük. Herkes şapkasını önüne koyup muhasebesini yapmalı. Masanın altına saklanmak yok! Mesela Kemalist tabaka içinde özellikle 17-25 Aralık'tan bu yana ellerini ovuşturarak gidişatı seyreden bir kesim var(dı). Kelime seçimimden tüm Kemalistleri itham etmediğim anlaşılıyor olsa gerek. Sözüm işte tam da bu şark kurnazı kitleye: Makası ters ucundan tuttunuz. Halbuki plan kulağa ne kadar hoş geliyordu değil mi? AKP Cemaat'i bitirecek, kendisi de Türkiye siyasetinin yoruculuğuna dayanamayarak eriyec...